Thuis

Inmiddels zijn we een paar dagen thuis.

De terugreis verloopt voorspoedig. Dit keer delen we de coupé in de City Night Line met twee oudere Duitste dames die van Berlijn naar Kopenhagen hebben gefietst. Een afstand van ruim 700 km.
Vriendelijke vrouwen. De volgende morgen stappen zij in Dusseldorf uit voordat wij wakker zijn.
Gek om 'ineens' terug in Nederland te zijn: 'Weet je dat ik hier licht emotioneel van kan worden?' zeg ik tegen mijn dochter  terwijl ik met mijn hoofd uit het raampje hang, dichtbij de grens.
'Ach', antwoordt zij: 'Jij wordt al licht emotioneel van het het pellen van een banaan'.
Met tranen van het lachen rijden we het laatste stuk naar Amsterdam.
Vandaar is het nog een klein uurtje naar Hoogkarspel. Thuis.

Thuis, met vele foto's, vele verhalen en heerlijke  herinneringen.
Een prachtige reis om samen met mijn dochter gedaan te hebben.
Wel zijn we heel blij met de beslissing om in Narvik en Bergen een extra nacht te boeken. Zoals we ook Oslo en Kopenhagen toegevoegd hebben. Het gaf een paar rustpunten en meer tijd om nog meer uit de reis te halen.
Een reis die uitstekend geregeld was door de Treinreiswinkel in Amsterdam.
Onze waardering daarvoor. ook voor het plezierige contact met het personeel.

Wat ons betreft is het zeker niet de laatste keer geweest dat we op deze manier onze vakantie gaan invullen. Het was echt helemaal TOP!

Warm Kopenhagen

We slapen vandaag uit tot acht uur zodat we om negen uur kunnen uitbijten. Het is gek om te beseffen dat het onze laatste dag is. Vanavond gaan we met de City Night Line terug naar Amsterdam. Nu niet aan denken, eerst deze dag nog volledig uitmelken.
Na de ochtendmaaltijd volgt het inmiddels vertrouwde ritueel van spullen bij elkaar zoeken, tassen pakken en een laatste rondblik door de kamer. Nee, niets vergeten. Wel laat ik hier mijn pot chocopasta achter die ik al bijna twee weken meegesjouwd heb. Ik heb ze vervangen door de cupjes Nutella die, hoera, bij het ontbijt lagen. Ter vervanging van het vele vlees dat ik niet blief en omdat iets anders dan kaas ook wel eens lekker is.

Het programma voor vandaag was al besproken. Eerst naar Christiania, een oud militair kamp dat begin jaren zeventig gesloten werd. De barakken en het terrein werden door jongeren gekraakt en ingenomen. In de loop der tijd is het uitgegroeid tot een aparte gemeenschap die tot op de dag vandaag gedoogd wordt. Publiek is welkom, maar het maken van foto's is verboden.  Overal staan borden die dat duidelijk maken, niemand die zich er niet aan houdt. Ze durven waarschijnlijk niet, net als wij. Hoewel er ook her en der borden staan die wijzen op de wetten van Christiania die agressie en het dragen van wapens verbieden, ademt de sfeer uit dat je maar beter geen trammelant kan opzoeken. We zien talloze met graffiti bespoten barakken, twintigste hands meubilair. Maar ook de nodige kunstzinnige uitspattingen. Veel kleur. Er is een winkeltje op het terrein, een eigen sportschool, een activiteitenprogramma voor kinderen, een smederij, van alles. Zelfs een fietsenwinkel. Bewoners zitten her en der met koffie, vaker bier en een joint. Softdrugs kopen is hier totaal geen probleem. In de 'Green Area' staan open en bloot een soort van marktstalletjes waar de nodige genotsmiddelen uitgezocht kunnen worden. Het bordje 'Fuck the police' zegt genoeg. Zelfs in het mogelijk om in Christiania iets te eten of drinken in de de paar aanwezige bars en restaurantjes. Voor souvenirs kun je terecht bij de kraampjes op een geïmproviseerd pleintje. Terug in de tijd kijk je hier je ogen uit.

Het is echt warm vandaag, we lopen een klein stukje om, om het paleis van het Deense koningspaar bij daglicht te zien. Beslist mooi om te zien, alleen,  door de warmte en de uren die we al gelopen hebben zijn we toe aan een rustige zit in de schaduw. Toch, gelet op de tijd, besluiten we richting Tivoli te lopen. Sophie wil daar heel graag naar toe. Onderweg komen we steeds nieuwe 'plaatjes' tegen die zo de moeite te zijn. Zo stuiten we op een gracht, die door de panden er omheen en de vele fietsen een Amsterdams beeld geven. Op een havenpunt zien we warempel nog een zeemeermin op een sokkeltje staan. Deze moet het alleen met veel minder aandacht en zonder speciale verlichting doen.
O ja, leuk, stomtoevallig lopen we langs de Nederlandse Ambassade. Het pand staat strak in de verf. Sterker nog, drie schilders laden net al hun spullen in het busje. Zal de koningin mijn tweet over de ambassade in Oslo ontvangen hebben;)
We lopen voor de derde keer door de beroemde winkelstraat. Het is er nu immens druk, maar het barst nog steeds van het soort gezelligheid waar je vrolijk van wordt.

Eenmaal in Tivoli gaan we eerst wat eten en drinken alvorens het park te verkennen. Wat ik al vermoedde; ik vind het niks. Er zijn meer eettenten dan attracties. De aankleding, de sfeer vind ik kitscherig, schreeuwerig, dus in zijn algemeenheid niet smaakvol. Gelukkig vindt Sophie het wel leuk. Aan souvenirs voor het thuisfront doen wij nooit, nu maken we een uitzondering voor dochter/ zus die inmiddels gelukkig uit het ziekenhuis is. Dan gaan we naar het grote centrale grasveld, brengen daar de laatste uren voor vertrek door en sluiten onze moeder/ dochter trip formeel af met een enorm ijsje en een fijn gesprek over onze ervaringen tijdens de reis en met elkaar.

Om vijf uur wandelen we rustig naar het hotel, halen daar de bagage uit de speciale stallingsruimte en vertrekken richting het station. Precies op tijd verlaten we om tien over zes het sfeervolle Kopenhagen.

Kopenhagen bij avond

We dumpen onze zooi op de hotelkamer in het Astoria, een heel groot wat verouderd en verwaarloosd hotel. Iets meer verf op de plinten en deurposten en minder schimmel in de voegen bij het bad zou al een veel beter beeld geven. De kamers zijn eenvoudig ingericht, prima voor ons beiden. Een romantisch weekendje kun je beter ergens anders boeken. Ho, ik mag niet zeuren, we zijn backpackers, blij met een schoon bed, warme douche en voedzaam ontbijt! O ja, niet vergeten:)
Door de treinreis zijn we goed uitgerust en daarom besluiten we er een 's avonds op uit te gaan. Sophie wil heel graag de beroemde zeemeermin zien, helemaal aan de andere kant van de stad. Dat wordt een pittige wandeling, onze benen weten inmiddels niet beter. Sophie stort zich wederom op het kaartlezen, het is echt haar ding. Al snel komen we op het Raadhuisplein, niet te geloven, weer een bouwput zoals er ook vlak voor het station en elders grote bouwplaatsen te zien. Wat we jammer vinden is dat er op het toegankelijke deel van het plein een grote markt is, die er ook de volgende dag blijkt te zijn. Het onttrekt het onderste deel van het raadhuis aan het zicht, terwijl het werkelijk een prachtig gebouw is. Het blijkt niet het enige te zijn. Er is zoveel moois te zien aan Deense panden in de hoofdstad, we kijken onze ogen uit. Wat trouwens opvalt is de hoeveelheid fietsers op straat en de overal gestalde fietsen. Dat vervoermiddel misten wij in de andere steden. Het aantal gebruikers daar stelde niets voor, waren voornamelijk sportfietsers.

Als we in hét winkelgebied van Kopenhagen, Stroget komen, lijkt het wel feest. Bandjes, andere artiesten, verkopers van pannenkoekjes met grappige karretjes, heel veel mensen, het zorgt voor een geweldige sfeer. Je moet wel in een heel chagrijnige bui zijn wil je er niet in meegesleept worden. We genieten volop van alles wat we zien, horen. Prachtig, we worden er heel vrolijk van. Hoewel het een woensdagavond is lijkt het een uitgaansavond. Kroegen zijn open en op straat staan grote gezelschappen met een drankje in de hand. Later zien we op een groot scherm staan dat het 'Fashionweek' is. In hoeverre dat dit straatbeeld afwijkend maakt? Geen idee. We zien veel aantrekkelijke winkels, maar gaan er, bijna, niet in. Shoppen vinden we zonde van onze tijd. Doen we thuis weer. We komen op de Nyhavn, nog zo'n beroemd stukje Kopenhagen. Zo mooi, zo sfeervol. Sophie en ik zijn nu al om. Wat een stad, Kopenhagen. We lopen door, langzaam, want er is zoveel te zien, we willen alles zien. Foto's worden gemaakt, uiteraard.
Het begint al te schemeren als we eindelijk bij de beroemde zeemeermin aankomen. Er zijn meer mensen, gelukkig niet hinderlijk veel. Het blijft raar, dit Mona Lisa effect. Vooral de bekendheid maakt het aantrekkelijk, echt niet omdat het hét mooiste, het meest prachtige is. Zo bijzonder is het beeld niet, ik zoveel mooiers en indrukwekkender gezien op de weg hier naartoe. Maar goed, we klikken de foto's en genieten van het mooie uitzicht. De schemering, de lichtjes van boten en huizen in de verte, tezamen met het kabbelende water en de uitkijk over het water dragen rust over. Expeditie zeemeermin is geslaagd.

Op de terugweg nemen we een iets andere route, het is nog niet helemaal donker, er valt nog een stukje dag te plukken. We passeren nog meer prachtige beelden en fonteinen tot ik opeen een hoek om ga en bijna tegen een paleiswacht aan knal. Ik schrik me wezenloos. De wacht loopt onverstoorbaar door en Sophie lacht zich rot. We staan op het binnenplein van het Deense paleis. Inmiddels is het te donker om het goed te zien. Jammer, morgen misschien.
Door het knappe kaartlezen van Sophie weten we het hotel terug te vinden. Onze eerste avond is goed besteed en was heel erg leuk.

Dag Oslo

.
Aan het eind van de middag gaan we op pad richting het Operahuis. Het Operahuis is gebouwd in 2008 en stijgt als een ijsberg boven het water uit. Vanaf het hellende dak hebben we een prachtig paronamisch uitzicht over Oslo en een fjord. Omdat inmiddels de zon regelmatig tussen de wolken schijnt geven de wit/grijze marmeren stenen het verblindende effect van ijs en sneeuw. Het is werkelijk een artectonisch hoogstandje, prachtig. We belopen en bekijken het buiten van alle kanten en zitten zelfs nog een tijdje heerlijk te soezen in het zonnetje op een schuine kant van de 'ijsberg'. De binnenkant was eveneens vrij toegankelijk, natuurlijk maakten we daar gebruik van. Een aanrader, het Operahuis!

Na een dag kriskras in Oslo rond gelopen te hebben zijn we redelijk murw. We hebben veel gezien en veel gedaan en daardoor een aardig beeld van Oslo
Helaas, hoewel er veel moois te zien is, is het niet echt onze stad. De enorme bouwput rondom het station is uiteraard geen fraaie blikvanger en de gebouwen er omheen helpen ook niet echt. Hoog en strak. Het neemt het zicht op de lucht weg. De gebouwen geven de indruk van snel en goedkoop, fantasieloos. Het mooie gedeelte ligt iets verder. Toch, de indruk van een strakke, zakelijke stad blijft.

Wanneer het weer 's middags zonnig wordt en het stadsleven volledig op gang is, komt er meer sfeer, maar het echt gezellig bruisende ervaren wij niet. Niettemin is het absoluut en fijne dag geweest met indrukken en belevenissen die we niet hadden willen missen!
's Avonds overnachten we in een comfortabel hotel, dat we de volgende ochtend vroeg moeten verlaten voor de trein maar Kopenhagen. Voor het uitchecken vullen we nog een tas met broodjes, beleg en fruit om het ontbijt later in de trein te nuttigen. Het wordt een reis waarin onze ogen regelmatig dichtvallen en onze hoofden wegzakken. Woensdagmiddag om half zes komen we aan in de hoofdstad van Denemarken en lopen naar het hotel dat op nog geen vijf minuten van het station ligt.
We voelen ons opnieuw energiek en vol wakkere zin. Hup, Kopenhagen in!

Indruk vigelandsparken

De Vigelandsparken

Nog meer Oslo

Wat we absoluut in Oslo willen zien is de Vigelandsparken. Het park is een van de grote publiekstrekkers van Oslo en moet je bezocht hebben. Je bent toerist of niet.
En het is de moeite, jeetje wat geniet ik ervan De beelden, zo imposant en zo veel. Maar dat natuurlijk niet alleen. De bronzen gevaarten die mannen en vrouwen in alle levensfases verbeelden laten treffend de kern van het bestaan zien. Liefde, zorg, tederheid, speelsheid, interactie. Naakt, opsmuk verbloemt de kern. Het leidt af. Zonder kleding vervagen verschillen. En mooi dat de liefde zowel tussen mannen en vrouwen als tussen gelijke seksen gelijkwaardig is neergezet, zonder enig voorbehoud. De dood heeft hij ook uitgebeeld, maar kleiner, het leven stond bij hem centraal met zijn vreugde en verdriet. Tenminste, zo vertaal ik datgene wat ik zie. Meneer vigeland, overleden in de jaren veertig, moet een respectvol man geweest zijn.
Met plezier heb ik door het park gelopen, in toenemende mate onder de indruk.
Onder de groep toeristen bevinden zich ook velen Japanners, bijna bizar om te zien hoe ze naar de beelden kijken, vanuit fotoperspectief. Steeds weer hetzelfde plaatje van Japanners die breeduit gaan  poseren. Dan de klik van de camera en de volgende Japanner voor hetzelfde beeld. Ik heb er een tijdje op gelet en vraag me af wat ze er werkelijk van meegenomen hebben.
In de buurt van het Vigelandparken is het Vigelandmuseum waar meer over de geschiedenis te zien en horen is. Wij gaan daar niet naar toe. Als je maar een dag in Oslo bent moet je keuzes maken.

Oslo in de ochtend

Zes uur 's morgens komen we aan in Oslo, het station ligt er grotendeels verlaten uit. Het is te vroeg om naar de stad of het hotel te gaan. Geen punt. Het station is groot, schoon en er zijn al broodjeszaken open. We ontbijten in de hal op dezelfde plek als we zaterdagmorgen een uur doorbrachten. Toen in afwachting van vervangend vervoer voor het eerste traject richting Bergen. We verbazen ons erover dat precies dezelfde man, onderuitgezakt, op een van de bankjes ligt te slapen. We herkennen hem aan zijn kleding, beslist niet onverzorgd, maar toch. Met nog een paar slaapcollega' s in zijn buurt. Rond half acht komt er iemand van de beveiliging en stuurt ze weg. Als een het waagt iets later terug te keren krijgt hij, duidelijk voor ons te horen, nog een waarschuwing. Daar hoef je geen Noors voor te kennen om dat te begrijpen. We eten, schrijven, lezen, bloggen wat en gaan tegen acht uur naar het hotel om in ieder geval onze rugbagage kwijt te zijn. Dan de stad in. Het miezert en de stad moet nog op gang komen.

In de Karl Johans gata zien we een imposante kathedraal. Wanneer we het terrein oplopen zien we direct het grote hart met de inmiddels verwelkte bloemen. Kaarsjes branden. Ernaast staat een geplastificeerd blad met de pasfoto's van de jongeren, omgekomen bij de aanslag vorig jaar. Bizar, al die blije koppies en weten wat zij nooit hadden kunnen bedenken. Evenals wij.

We lopen verder naar het stadhuis en het grote plein ervoor waar het Nobel vredescentrum staat. Voor het stadhuis staan levensgrote beelden van mannen die allemaal een ambachtelijke beroep uitvoeren. De vrouwelijke beelden op het plein zijn allen verleidelijk of laten haar in de moederrol zien. Voor beide partijen is er inmiddels wel wat veranderd. We kuieren wat langs de haven, maar in de druilerige regen is er weinig aan.  We zetten koers naar het paleis en kunnnen daar tot onze verrassing heel dichtbij komen.  De vlag hangt uit, koning Harald thuis? Op jacht zal hij zeker niet zijn na het olifanten schandaal. Aan en in het paleis wordt volop verbouwd. Wij vinden dat hij en zijn vrouw Son ook wat aan de entree moeten doen. Het plein ligt er wat sjofel bij met het rommelige rode grit.

Omdat we zo vroeg zijn, is er verder nauwelijks een mens te bekennen. Als we dan voor de poort een paleiswacht allerlei protocolhoudingen zien uitvoeren, ziet het er wat lachwekkend uit. Opeens zien we aan de rechterkant nog zes wachten verschijnen. Het blijkt dat we de enorme mazzel hebben een wisseling van de wacht mee te maken. We draven er achteraan en zien de ceremonie diverse keren uitgevoerd bij de wachthuisjes. Het verschil met de wisseling van de wacht in Stockholm kan niet groter zijn. Daar een spectakel en enorme toeristentrekker. Hier voor twee Hollandse vrouwen en een wandelaar met zijn hond. Geweldig:)