Op weg naar Bergen

Om 8.22 uur vertrekken er speciaal ingezette bussen naar Honefoss waar we de reis naar Bergen per trein kunnen voortzetten. Weer moeten we niet denken dat we de enigen zijn. Dat denken we ook niet. Bergen trekt veel toeristen en het traject Oslo Bergen staat bekend als een van de mooiste trajecten van de wereld. Toch, zoveel mensen bij elkaar op dit vroege uur. En allemaal bepakt en bezakt. Gelukkig is wederom alles goed geregeld. Een grote, sterke en goed uitziende buschauffeur (het mag gezegd) pakt ons bagage en legt het in de bagageruimte onder de bus. Zoiets laat me best de ogen uit de slaapstand openen. Lang duurt dat niet. Tijdens de rit die een uur duurt dommel ik regelmatig weg. Mag niet vind ik eigenlijk, slapen kan later wel, ik wil niets missen. De verbouwing bij het station Oslo is bijvoorbeeld gigantisch en bestrijkt een groot gebied binnen en buiten het gebouw. Later deze week gaan Sophie en ik nog voor 24 uur naar de stad toe. Misschien zien we dan meer.

Heel veel meer is er van die route niet blijven hangen, weet alleen dat het leuk was om binnendoor te gaan.
Prima op tijd komen we in Honefoss aan, helaas nu hebben we pech en moesen bijna een uur op onze trein wachten. Het perron staat tjokvol met toeristen en alles wat die meeslepen. Het zonnetje schijnt gelukkig ook, de temperatuur is heerlijk, dus geen straf. Aanvankelijk blijven we staan wachten, al gauw laten we ons door de knieen zakken. Nog weer later laat ik me achterover tegen de rugzak vallen. Mijn  ogen kiezen voor een vroege siësta, de luiken zakken dicht. Sophie let wel op. Inmiddels ligt of zit overigens de helft van de massa op de grond. Het oogt wel sfeervol, het is immers goed weer. Het kan beroerder.

Eindelijk komt de trein en zijn er altijd mensen die als eerste de trein in moeten. Van die ieder voor zich taferelen; houden wij niet van. Bovendien, je moet gereserveerde plaatsen hebben, geen enkele reden voor onzinnige drukte.

Eenmaal in de trein wordt al snel duidelijk waarom dit bij toeristen zo' n geliefd traject is. Zoveel natuurschoon als we te zien krijgen. De dieptes, de hoogtes, de bomen, het water, de rotsen, de sneeuw. Verbazend zijn de huisjes her en der. Soms alleen, soms gegroepeerd. Hoe doen die mensen dat met werk, scholen. Hoe ziet het sociaal leven eruit? En de boodschappen! Hebben ze een super. com of zoiets? Blijkbaar ben ik al te veel verpest met mijn verstedelijkte gedachtengang door deze vragen te stellen.
Tegelijkertijd, daar wonen, wat zal dat bijzonder zijn. Sophie en ik genieten volop en zitten voortdurend met onze snufferds tegen het raam en de fototoestellen, afgewisseld met telefoon en tablet in de aanslag. We moeten af en toe wel gniffelen naar elkaar. Door de hele coupé hoor je het voortdurende geklik van camera' s. De toerist en zijn gekte. En wij horen erbij;) Regelmatig rijdt de trein een tunnel in en is het afwachten wanneer we er uit komen en we op ons netvlies gepresenteerd krijgen. Diverse keren worden we verblind door de hoeveelheid sneeuw die ineens vanuit het donker oplicht.

Het traject is zo genieten dat Sophie opeens zegt 'Ik kan wel janken!' Ik kijk even verbaast, maar ze lacht en legt uit dat ze het zo mooi vindt. Ha! Een trekje van haar moeder:)
Het enige jammer is dat wij in de veronderstelling waren dat we het traject tot Flam zouden rijden, dat blijkt niet te kloppen. Ons kaartje geldt tot Bergen. Anderen stappen in Myrdal uit om het speciale treintje naar Flam te pakken. Helaas, volgende keer beter, genoten hebben we. Daar valt niks op af te dingen:)