Thuis

Inmiddels zijn we een paar dagen thuis.

De terugreis verloopt voorspoedig. Dit keer delen we de coupé in de City Night Line met twee oudere Duitste dames die van Berlijn naar Kopenhagen hebben gefietst. Een afstand van ruim 700 km.
Vriendelijke vrouwen. De volgende morgen stappen zij in Dusseldorf uit voordat wij wakker zijn.
Gek om 'ineens' terug in Nederland te zijn: 'Weet je dat ik hier licht emotioneel van kan worden?' zeg ik tegen mijn dochter  terwijl ik met mijn hoofd uit het raampje hang, dichtbij de grens.
'Ach', antwoordt zij: 'Jij wordt al licht emotioneel van het het pellen van een banaan'.
Met tranen van het lachen rijden we het laatste stuk naar Amsterdam.
Vandaar is het nog een klein uurtje naar Hoogkarspel. Thuis.

Thuis, met vele foto's, vele verhalen en heerlijke  herinneringen.
Een prachtige reis om samen met mijn dochter gedaan te hebben.
Wel zijn we heel blij met de beslissing om in Narvik en Bergen een extra nacht te boeken. Zoals we ook Oslo en Kopenhagen toegevoegd hebben. Het gaf een paar rustpunten en meer tijd om nog meer uit de reis te halen.
Een reis die uitstekend geregeld was door de Treinreiswinkel in Amsterdam.
Onze waardering daarvoor. ook voor het plezierige contact met het personeel.

Wat ons betreft is het zeker niet de laatste keer geweest dat we op deze manier onze vakantie gaan invullen. Het was echt helemaal TOP!

Warm Kopenhagen

We slapen vandaag uit tot acht uur zodat we om negen uur kunnen uitbijten. Het is gek om te beseffen dat het onze laatste dag is. Vanavond gaan we met de City Night Line terug naar Amsterdam. Nu niet aan denken, eerst deze dag nog volledig uitmelken.
Na de ochtendmaaltijd volgt het inmiddels vertrouwde ritueel van spullen bij elkaar zoeken, tassen pakken en een laatste rondblik door de kamer. Nee, niets vergeten. Wel laat ik hier mijn pot chocopasta achter die ik al bijna twee weken meegesjouwd heb. Ik heb ze vervangen door de cupjes Nutella die, hoera, bij het ontbijt lagen. Ter vervanging van het vele vlees dat ik niet blief en omdat iets anders dan kaas ook wel eens lekker is.

Het programma voor vandaag was al besproken. Eerst naar Christiania, een oud militair kamp dat begin jaren zeventig gesloten werd. De barakken en het terrein werden door jongeren gekraakt en ingenomen. In de loop der tijd is het uitgegroeid tot een aparte gemeenschap die tot op de dag vandaag gedoogd wordt. Publiek is welkom, maar het maken van foto's is verboden.  Overal staan borden die dat duidelijk maken, niemand die zich er niet aan houdt. Ze durven waarschijnlijk niet, net als wij. Hoewel er ook her en der borden staan die wijzen op de wetten van Christiania die agressie en het dragen van wapens verbieden, ademt de sfeer uit dat je maar beter geen trammelant kan opzoeken. We zien talloze met graffiti bespoten barakken, twintigste hands meubilair. Maar ook de nodige kunstzinnige uitspattingen. Veel kleur. Er is een winkeltje op het terrein, een eigen sportschool, een activiteitenprogramma voor kinderen, een smederij, van alles. Zelfs een fietsenwinkel. Bewoners zitten her en der met koffie, vaker bier en een joint. Softdrugs kopen is hier totaal geen probleem. In de 'Green Area' staan open en bloot een soort van marktstalletjes waar de nodige genotsmiddelen uitgezocht kunnen worden. Het bordje 'Fuck the police' zegt genoeg. Zelfs in het mogelijk om in Christiania iets te eten of drinken in de de paar aanwezige bars en restaurantjes. Voor souvenirs kun je terecht bij de kraampjes op een geïmproviseerd pleintje. Terug in de tijd kijk je hier je ogen uit.

Het is echt warm vandaag, we lopen een klein stukje om, om het paleis van het Deense koningspaar bij daglicht te zien. Beslist mooi om te zien, alleen,  door de warmte en de uren die we al gelopen hebben zijn we toe aan een rustige zit in de schaduw. Toch, gelet op de tijd, besluiten we richting Tivoli te lopen. Sophie wil daar heel graag naar toe. Onderweg komen we steeds nieuwe 'plaatjes' tegen die zo de moeite te zijn. Zo stuiten we op een gracht, die door de panden er omheen en de vele fietsen een Amsterdams beeld geven. Op een havenpunt zien we warempel nog een zeemeermin op een sokkeltje staan. Deze moet het alleen met veel minder aandacht en zonder speciale verlichting doen.
O ja, leuk, stomtoevallig lopen we langs de Nederlandse Ambassade. Het pand staat strak in de verf. Sterker nog, drie schilders laden net al hun spullen in het busje. Zal de koningin mijn tweet over de ambassade in Oslo ontvangen hebben;)
We lopen voor de derde keer door de beroemde winkelstraat. Het is er nu immens druk, maar het barst nog steeds van het soort gezelligheid waar je vrolijk van wordt.

Eenmaal in Tivoli gaan we eerst wat eten en drinken alvorens het park te verkennen. Wat ik al vermoedde; ik vind het niks. Er zijn meer eettenten dan attracties. De aankleding, de sfeer vind ik kitscherig, schreeuwerig, dus in zijn algemeenheid niet smaakvol. Gelukkig vindt Sophie het wel leuk. Aan souvenirs voor het thuisfront doen wij nooit, nu maken we een uitzondering voor dochter/ zus die inmiddels gelukkig uit het ziekenhuis is. Dan gaan we naar het grote centrale grasveld, brengen daar de laatste uren voor vertrek door en sluiten onze moeder/ dochter trip formeel af met een enorm ijsje en een fijn gesprek over onze ervaringen tijdens de reis en met elkaar.

Om vijf uur wandelen we rustig naar het hotel, halen daar de bagage uit de speciale stallingsruimte en vertrekken richting het station. Precies op tijd verlaten we om tien over zes het sfeervolle Kopenhagen.

Kopenhagen bij avond

We dumpen onze zooi op de hotelkamer in het Astoria, een heel groot wat verouderd en verwaarloosd hotel. Iets meer verf op de plinten en deurposten en minder schimmel in de voegen bij het bad zou al een veel beter beeld geven. De kamers zijn eenvoudig ingericht, prima voor ons beiden. Een romantisch weekendje kun je beter ergens anders boeken. Ho, ik mag niet zeuren, we zijn backpackers, blij met een schoon bed, warme douche en voedzaam ontbijt! O ja, niet vergeten:)
Door de treinreis zijn we goed uitgerust en daarom besluiten we er een 's avonds op uit te gaan. Sophie wil heel graag de beroemde zeemeermin zien, helemaal aan de andere kant van de stad. Dat wordt een pittige wandeling, onze benen weten inmiddels niet beter. Sophie stort zich wederom op het kaartlezen, het is echt haar ding. Al snel komen we op het Raadhuisplein, niet te geloven, weer een bouwput zoals er ook vlak voor het station en elders grote bouwplaatsen te zien. Wat we jammer vinden is dat er op het toegankelijke deel van het plein een grote markt is, die er ook de volgende dag blijkt te zijn. Het onttrekt het onderste deel van het raadhuis aan het zicht, terwijl het werkelijk een prachtig gebouw is. Het blijkt niet het enige te zijn. Er is zoveel moois te zien aan Deense panden in de hoofdstad, we kijken onze ogen uit. Wat trouwens opvalt is de hoeveelheid fietsers op straat en de overal gestalde fietsen. Dat vervoermiddel misten wij in de andere steden. Het aantal gebruikers daar stelde niets voor, waren voornamelijk sportfietsers.

Als we in hét winkelgebied van Kopenhagen, Stroget komen, lijkt het wel feest. Bandjes, andere artiesten, verkopers van pannenkoekjes met grappige karretjes, heel veel mensen, het zorgt voor een geweldige sfeer. Je moet wel in een heel chagrijnige bui zijn wil je er niet in meegesleept worden. We genieten volop van alles wat we zien, horen. Prachtig, we worden er heel vrolijk van. Hoewel het een woensdagavond is lijkt het een uitgaansavond. Kroegen zijn open en op straat staan grote gezelschappen met een drankje in de hand. Later zien we op een groot scherm staan dat het 'Fashionweek' is. In hoeverre dat dit straatbeeld afwijkend maakt? Geen idee. We zien veel aantrekkelijke winkels, maar gaan er, bijna, niet in. Shoppen vinden we zonde van onze tijd. Doen we thuis weer. We komen op de Nyhavn, nog zo'n beroemd stukje Kopenhagen. Zo mooi, zo sfeervol. Sophie en ik zijn nu al om. Wat een stad, Kopenhagen. We lopen door, langzaam, want er is zoveel te zien, we willen alles zien. Foto's worden gemaakt, uiteraard.
Het begint al te schemeren als we eindelijk bij de beroemde zeemeermin aankomen. Er zijn meer mensen, gelukkig niet hinderlijk veel. Het blijft raar, dit Mona Lisa effect. Vooral de bekendheid maakt het aantrekkelijk, echt niet omdat het hét mooiste, het meest prachtige is. Zo bijzonder is het beeld niet, ik zoveel mooiers en indrukwekkender gezien op de weg hier naartoe. Maar goed, we klikken de foto's en genieten van het mooie uitzicht. De schemering, de lichtjes van boten en huizen in de verte, tezamen met het kabbelende water en de uitkijk over het water dragen rust over. Expeditie zeemeermin is geslaagd.

Op de terugweg nemen we een iets andere route, het is nog niet helemaal donker, er valt nog een stukje dag te plukken. We passeren nog meer prachtige beelden en fonteinen tot ik opeen een hoek om ga en bijna tegen een paleiswacht aan knal. Ik schrik me wezenloos. De wacht loopt onverstoorbaar door en Sophie lacht zich rot. We staan op het binnenplein van het Deense paleis. Inmiddels is het te donker om het goed te zien. Jammer, morgen misschien.
Door het knappe kaartlezen van Sophie weten we het hotel terug te vinden. Onze eerste avond is goed besteed en was heel erg leuk.

Dag Oslo

.
Aan het eind van de middag gaan we op pad richting het Operahuis. Het Operahuis is gebouwd in 2008 en stijgt als een ijsberg boven het water uit. Vanaf het hellende dak hebben we een prachtig paronamisch uitzicht over Oslo en een fjord. Omdat inmiddels de zon regelmatig tussen de wolken schijnt geven de wit/grijze marmeren stenen het verblindende effect van ijs en sneeuw. Het is werkelijk een artectonisch hoogstandje, prachtig. We belopen en bekijken het buiten van alle kanten en zitten zelfs nog een tijdje heerlijk te soezen in het zonnetje op een schuine kant van de 'ijsberg'. De binnenkant was eveneens vrij toegankelijk, natuurlijk maakten we daar gebruik van. Een aanrader, het Operahuis!

Na een dag kriskras in Oslo rond gelopen te hebben zijn we redelijk murw. We hebben veel gezien en veel gedaan en daardoor een aardig beeld van Oslo
Helaas, hoewel er veel moois te zien is, is het niet echt onze stad. De enorme bouwput rondom het station is uiteraard geen fraaie blikvanger en de gebouwen er omheen helpen ook niet echt. Hoog en strak. Het neemt het zicht op de lucht weg. De gebouwen geven de indruk van snel en goedkoop, fantasieloos. Het mooie gedeelte ligt iets verder. Toch, de indruk van een strakke, zakelijke stad blijft.

Wanneer het weer 's middags zonnig wordt en het stadsleven volledig op gang is, komt er meer sfeer, maar het echt gezellig bruisende ervaren wij niet. Niettemin is het absoluut en fijne dag geweest met indrukken en belevenissen die we niet hadden willen missen!
's Avonds overnachten we in een comfortabel hotel, dat we de volgende ochtend vroeg moeten verlaten voor de trein maar Kopenhagen. Voor het uitchecken vullen we nog een tas met broodjes, beleg en fruit om het ontbijt later in de trein te nuttigen. Het wordt een reis waarin onze ogen regelmatig dichtvallen en onze hoofden wegzakken. Woensdagmiddag om half zes komen we aan in de hoofdstad van Denemarken en lopen naar het hotel dat op nog geen vijf minuten van het station ligt.
We voelen ons opnieuw energiek en vol wakkere zin. Hup, Kopenhagen in!

Indruk vigelandsparken

De Vigelandsparken

Nog meer Oslo

Wat we absoluut in Oslo willen zien is de Vigelandsparken. Het park is een van de grote publiekstrekkers van Oslo en moet je bezocht hebben. Je bent toerist of niet.
En het is de moeite, jeetje wat geniet ik ervan De beelden, zo imposant en zo veel. Maar dat natuurlijk niet alleen. De bronzen gevaarten die mannen en vrouwen in alle levensfases verbeelden laten treffend de kern van het bestaan zien. Liefde, zorg, tederheid, speelsheid, interactie. Naakt, opsmuk verbloemt de kern. Het leidt af. Zonder kleding vervagen verschillen. En mooi dat de liefde zowel tussen mannen en vrouwen als tussen gelijke seksen gelijkwaardig is neergezet, zonder enig voorbehoud. De dood heeft hij ook uitgebeeld, maar kleiner, het leven stond bij hem centraal met zijn vreugde en verdriet. Tenminste, zo vertaal ik datgene wat ik zie. Meneer vigeland, overleden in de jaren veertig, moet een respectvol man geweest zijn.
Met plezier heb ik door het park gelopen, in toenemende mate onder de indruk.
Onder de groep toeristen bevinden zich ook velen Japanners, bijna bizar om te zien hoe ze naar de beelden kijken, vanuit fotoperspectief. Steeds weer hetzelfde plaatje van Japanners die breeduit gaan  poseren. Dan de klik van de camera en de volgende Japanner voor hetzelfde beeld. Ik heb er een tijdje op gelet en vraag me af wat ze er werkelijk van meegenomen hebben.
In de buurt van het Vigelandparken is het Vigelandmuseum waar meer over de geschiedenis te zien en horen is. Wij gaan daar niet naar toe. Als je maar een dag in Oslo bent moet je keuzes maken.

Oslo in de ochtend

Zes uur 's morgens komen we aan in Oslo, het station ligt er grotendeels verlaten uit. Het is te vroeg om naar de stad of het hotel te gaan. Geen punt. Het station is groot, schoon en er zijn al broodjeszaken open. We ontbijten in de hal op dezelfde plek als we zaterdagmorgen een uur doorbrachten. Toen in afwachting van vervangend vervoer voor het eerste traject richting Bergen. We verbazen ons erover dat precies dezelfde man, onderuitgezakt, op een van de bankjes ligt te slapen. We herkennen hem aan zijn kleding, beslist niet onverzorgd, maar toch. Met nog een paar slaapcollega' s in zijn buurt. Rond half acht komt er iemand van de beveiliging en stuurt ze weg. Als een het waagt iets later terug te keren krijgt hij, duidelijk voor ons te horen, nog een waarschuwing. Daar hoef je geen Noors voor te kennen om dat te begrijpen. We eten, schrijven, lezen, bloggen wat en gaan tegen acht uur naar het hotel om in ieder geval onze rugbagage kwijt te zijn. Dan de stad in. Het miezert en de stad moet nog op gang komen.

In de Karl Johans gata zien we een imposante kathedraal. Wanneer we het terrein oplopen zien we direct het grote hart met de inmiddels verwelkte bloemen. Kaarsjes branden. Ernaast staat een geplastificeerd blad met de pasfoto's van de jongeren, omgekomen bij de aanslag vorig jaar. Bizar, al die blije koppies en weten wat zij nooit hadden kunnen bedenken. Evenals wij.

We lopen verder naar het stadhuis en het grote plein ervoor waar het Nobel vredescentrum staat. Voor het stadhuis staan levensgrote beelden van mannen die allemaal een ambachtelijke beroep uitvoeren. De vrouwelijke beelden op het plein zijn allen verleidelijk of laten haar in de moederrol zien. Voor beide partijen is er inmiddels wel wat veranderd. We kuieren wat langs de haven, maar in de druilerige regen is er weinig aan.  We zetten koers naar het paleis en kunnnen daar tot onze verrassing heel dichtbij komen.  De vlag hangt uit, koning Harald thuis? Op jacht zal hij zeker niet zijn na het olifanten schandaal. Aan en in het paleis wordt volop verbouwd. Wij vinden dat hij en zijn vrouw Son ook wat aan de entree moeten doen. Het plein ligt er wat sjofel bij met het rommelige rode grit.

Omdat we zo vroeg zijn, is er verder nauwelijks een mens te bekennen. Als we dan voor de poort een paleiswacht allerlei protocolhoudingen zien uitvoeren, ziet het er wat lachwekkend uit. Opeens zien we aan de rechterkant nog zes wachten verschijnen. Het blijkt dat we de enorme mazzel hebben een wisseling van de wacht mee te maken. We draven er achteraan en zien de ceremonie diverse keren uitgevoerd bij de wachthuisjes. Het verschil met de wisseling van de wacht in Stockholm kan niet groter zijn. Daar een spectakel en enorme toeristentrekker. Hier voor twee Hollandse vrouwen en een wandelaar met zijn hond. Geweldig:)

Nachttrein Bergen-Oslo

                                                        Onze trein van Bergen naar Oslo

We brengen deze nacht opnieuw door in een comfortabele trein:van de Noorse Spoorwegen, de NSB. Ja, we maken daar af en toe grapjes over; de vriendelijk- en betrouwbaarheid.
Slapen in een trein heeft echt wel wat. De cadans heeft een wiegende, ontspannende uitwerking. Dit traject met hoogteverschillen en schuine bochten zorgt er zelfs voor dat we de ene keer naar het voeteneind zakken, de andere keer  schuiven we richting hoofdeind. Mij bevalt het wel. Jammer is ook dit keer dat we zo vroeg aankomen. We hopen op een uurtje vertraging, maar nee, de trein scheurt erover, om 6.00 uur komen we in Oslo aan, een half uur vroeger........gaaaaaaap.

Nog meer sfeer in Bergen

Voor de meeneemkoffie stappen we een 7 Eleven winkel binnen, en of ze daar het personeel op uitzoeken.. Werden we gisteren in een ander filiaal al door een heel gezellige meid geholpen, deze jongen doet er beslist niet voor onder. Hij vraagt ons waar we vandaan komen en direct ontstaat er een leuk gesprekje. Over Nederland waar hij binnenkort familie gaat bezoeken, over Bergen dat hij prefereert boven zijn geboortestad Oslo omdat het er minder druk is. Met een hartelijke groet en een goed gevoel verlaten wij de winkel. O ja, en met koffie en een verrukkelijke chocoladekoek. Echt, lekker als die was:)

We lopen naar een naburig parkje waar we aan de rand van een grote vijver gaan zitten met uitzicht op bergen, huizen en de ander bezoekers van dit rustpunt in de stad.

Later verkiezen we toch de drukkere hoofdstraat. Diverse straat artiesten treden daar op. Genieten. Het geeft een stad net iets extra's, het kan een sfeer neerzetten of onderstrepen. Wij vinden het laatste het geval.

Bergen heeft een goede sfeer, je ziet er veel verschillende culturen en een diversiteit aan activiteiten.  Na van het een naar het ander gelopen te hebben, gaan we op een bankje in het midden van de straat zitten. Sophie werkt aan haar papieren blog en ik kijk alleen maar om me heen en zuig de sfeer, de mensen in me op. Mensen, het blijft boeiend om naar te kijken, hoe ze zich kleden, hoe ze lopen, wat ze uitstralen. Wat denken ze, hoe denken ze. De manier waarop ze met elkaar omgaan of zich juist alleen door de massa bewegen. En dan in staat zijn eenzaamheid uit te stralen, of verveling, of..

Opeens is daar de muisgrijze oude vrouw, verpakt in een lange paarse jas loopt ze enigzins krom gebogen, schuifelend achter haar rollator. Het is een uniek beeld. Bergen is door zijn hoogteverschillen en talloze trappetjes niet te doen voor de ouderen met een veminderde motoriek. Waar zijn die ouderen?

Wanneer we later in het pension onze bagage halen en in gesprek raken met een nieuwe gast, een Australier, zegt hij: ' They shoot them'. Het zal niet waar zijn, maar waar we ' thuis' bijna over de rollators en rolstoelen struikelen zijn ze hier op een hand te tellen. De bagage wordt op de rug getild en we verlaten Bergen in de plotseling opkomende regen. 

Het lijkt een eeuwigheid terug dat we getreind hebben, het wordt tijd, we hebben zin in een nieuwe rit, een nieuwe plaats. Oslo!

                                                         Station Bergen

Sfeervol Bergen

Na een laatste ontbijt in pension Skansen ruimen we onze kamer op, gooien alle persoonlijke zooi in de tassen en checken uit. Omdat we pas laat in de avond met de nachttrein vertrekken is het gelukkig mogelijk om begin van de avond de rugzakken op te halen. Fijn! Want het zijn wel lellen van dingen en om daar de hele dag mee te sjouwen...kreun.
We bezoeken vandaag het oude Bergen. De eeuwenoude huisjes die nog steeds bewoond worden. Het is echt prachtig, de witte huisjes die op verschillende hoogten gebouwd zijn, de meeste van hout. En verbonden met talloze trappetjes. Hoeveel treden we vandaag niet op en af gelopen zijn. Wat is het mooi. Idioot veel foto's hebben we weer gemaakt. Nam ik me voor dat het nu wel genoeg was, zag ik opnieuw een fantastisch sfeervol doorkijkje. Het moest digitaal vastgelegd worden. Dat wordt wat als ik er thuis een boek van ga maken, moet ik kiezen en weggooien. Bah, niet aan denken.

De bekendste huisjes staan op Bryggen aan de kade, in elke reportage over Bergen zijn ze te vinden. Wat wij niet wisten, maar nu wel is dat je erachter kan kijken, er door kan lopen. Deze bruinrode huisjes hebben vast model gestaan voor de Bergensfeer zoals die in de Dina boeken beschreven staan. Stilstaan, het oude hout aanraken en ik zag haar lopen. Wat kan mij het dan schelen dat Dina een romanfiguur is:)

Voor de huisjes op de kade staan vele bankjes. Op een ervan gaan wij zitten, eten een broodje en tegelijkertijd lekker mensen kijken. Zo zien wij een boom van een kerel in zwarte leer met hoog opgetrokken brede schouders. Niet echt een lekkere jongen lijkt ons. En wij fantaseren dat hij een achtergelaten Hells Angel is. Steeds kijkt hij zoekend om zich heen. Hij voert iets in zijn schild, we weten het zeker. En nee, hij verlaat het plein uiteindelijk niet met een bloemetje voor zijn vrouw, maar met drie mannen die nauwelijks tot zijn schouders reiken. Vervolgens trekken we naar een ander deel van de stad waar we de Johanneskerk bezoeken. Dat betekent nogmaals trappen lopen, maar het loont de moeite. Vanaf het plein voor het gebouw dat hoog, maar recht op de brede en gezellige winkelstraat staat, hebben we wederom een geweldig uitzicht. De kerk zelf is eenvoudig. Wel met mooie glas in loodramen en een gigantisch orgel. Bijzonder is altijd de uitwerking van een kerk. Mensen houden hun mond of fluisteren en  lopen behoedzaam hun rondje. Of ze nou geloven of niet.
Tijd voor koffie.

Toerist in Bergen

Slechts een paar dagen in deze stad willen we zoveel mogelijk zien. Thuis hadden we al bedacht wat we zeker zouden bezoeken. Ter plekke loopt het vaak anders. Gisteren was het zondag, gelukkig waren er wel een paar winkeltjes open zodat we broodjes voor onderweg konden kopen.
In de kleine zaak waar wij binnen treden staat een leuke verkoopster. Hartelijk, open en zin in een praatje. Dat gaat eerst over de broodjes; welke zijn echt honderd procent vegetarisch. Sophie en ik nemen geen elk risico. Het wordt de spinazie mozzarella baquette. Lekker! Het meisje vertelt dat ze uit Noord Noorwegen komt, hier werkt en dat als we idiote Bergenaren willen zien, we met kerstmis terug moeten komen. Echt, alle remmen gaan dan los en je ziet de meest maffe taferelen. Als ze het kon filmen... Ze ligt al dubbel van het lachen wanneer ze er over spreekt. We verlaten vrolijk de winkel.
Het plan is om naar het ' VVV' te gaan. Voor het gebouw staat een hop on-hop off bus en, hup, we stappen in en krijgen in een uur durende rit, met behulp van koptelefoontjes, een aardig beeld van de stad. Te voet is dat niet zo snel te doen en dat willen we ook niet. Zo is het prima. We rijden langs de havens, langs kerken, musea, openbare gebouwen, parken, oude en nieuwe gebouwen. Prachtige panden staan er tussen. En  niet te vergeten de leuke doorkijkjes in smalle stegen.Het uur vliegt om en bijna de hele middag ligt nog voor ons.

Wel volgens ons programma gaan we met de floybanen de berg Flohen op. Het Noorse streepje door de o lukt me overigens niet, dit voor de pietlutten onder de bloglezers:) Het korte ritje met een soort van trammetje is machtig. Startend onder de grond rijden we razendsnel naar boven en buiten. Het zicht op de stad in helder weer is overweldigend mooi. In korte tijd ligt die ver in de diepte. Het zijn beslist 'wauw' momenten.
Bij de aankoop van een instapticket kregen we ook een wandelkaart met wandelroutes. En dat is precies ons plan. Bij het eindpunt van de Flohbanen is een treden plateau met een magnifiek uitzicht op de stad Bergen, een aantal van de zeven omringende bergen en de fjorden. Een terrasje met een kop koffie voegt nog iets lekkers toe. Daarna wandelen Sophie uren door verschillende routes  te combineren. We komen bij mooie meertjes, en verbazen ons steeds weer over het andere uitzicht vanaf nieuwe hoogten. Pauze houden we bij een klein meer op een grote platte steen. In dit seizoen met het prachtige weer is het onmogelijk om een plek als deze zonder andere bezoekers te delen. Het is niet hinderlijk. Regelmatig kunnen we de stilte die de hogere en ijlere lucht in zich draagt voelen. Er gaat een rust van uit die ik persoonlijk als heel pretttig ervaar.

De terugweg naarde stad leggen we wandelend af. Het is goed te doen, we raken bedreven in het remmend afdalen;) En steeds is er iets nieuws te zien. Begin van de avond bereiken we de stad. Sophie gaat later nog even alleen de stad in waar ze geniet van een bandje en de aanblik van een grote groep Noorse Hells Angels.
Ik wil even met het thuisfront bellen. Een bijzondere dag in onze vakantie.
Vandaag, maandag is de laatste dag in Bergen. We gaan in ieder geval Skansen, het oude gedeelte van Bergen bezoeken. Gisteren met de bus kwamen we er al langs. Ons pension staat er niet ver van af. Diverse van mijn vriendinnen kennen de 'Dina' trilogie. Daar moet ik steeds aan denken. Door het lezen ervan groeide het verlangen om de stad eens te bezoeken. Ik ben heel blij hier nu te zijn.

Ontbijten in Bergen

We hadden besloten om vandaag een ietsje uit te slapen en daarom het ontbijt om 9.30 besproken. In dit pension is dat nodig. De ruimte voor de ontbijttafeltjes is zo klein dat alleen door spreiding alle gasten in alle rust en ruimte van het ochtendmaal kunnen genieten.

Pension 'Skansen'

Gelijktijdig met ons ontbijt een Amerikaanse, nu woonachtig in Londen.  Ze heeft vannacht slecht geslapen door de herrie buiten.Dronken muzikanten sloegen de toetsen op de saxofoon niet meer goed aan, geschreeuw, een buurtbewoner die de politie dreigde te bellen. Hebben wij daar ook last van gehad? Sophie sliep als een blok en ik hoorde wel het een en ander, maar vond mijn te zachte matras lastiger. We voeren een gezellig gesprekje. Ze blijkt een groot liefhebster van klassieke muziek en vertelt over het speciale concert vanavond waar vele muzikanten muziek van de componist Grieg komen spelen. Grieg komt uit Bergen. Dat wist ik. Vroeger maakte ik elke muziekles kennis met een andere componist. De muziek van Grieg kon ik erg waarderen, waarom weet ik niet meer.
De Amerikaanse vertelt dat ze gisteren met het treintje van Flam naar Myrdall is geweest. Ze vond het verschrikkelijk, hoewel het uitzicht absoluut mooi was. Veel te veel toeristen die over elkaar heen gingen voor de mooiste foto's. Nee, zij zou het niemand aanraden. Kijk, dat willen wij natuurlijk horen;)
Ondertussen worden we van een heerlijk ontbijt voorzien door een meisje met Russische nationaliteit. Een studente die hier een opleiding tot designer volgt. Met haar werk in het pension verdient ze wat bij. Zo schat ik de andere werkende jongeren in het pension ook in, allemaal studenten.Het pension heeft ook wel iets van een studentenhuis.De sfeer die er hangt, de wc's en douches op de gang die gedeeld moeten worden. Leuk, de verschilende onderkomens die Sophie en elke nieuwe plaats tegenkomen.
Ondertussen verlaat het groepje  Japanners dat in de woonkamer heeft ontbeten die ruimte. Tijdens hun ochtendmaaltijd hebben ze naar het zwemmen op de olympische spelen gekeken. Weet niet welk onderdeel, maar zag dat Japan het beter deed dan Nederland. Ze volgden het licht opgewonden. Olympische spelen, ik heb de prachtige opening in Londen nog op tv gezien. Daarna niets meer.
Ze laten hun bekende origami gevouwen vogeltjes achter. Toen ik jaren gelden de Vierdaagse van Nijmegen liep, deelden Japnners gedurende de lange wandeltochten die vogeltjes uit aan mede wandelaars. De ontvanger wordt daarmee geluk gewenst kan ik mij herinneren.
Wij wensen de Amerikaanse na ons uitgelopen ontbijt een heel plezierige dag toe en gaan ons klaarmaken voor het dagprogramma.

Daarover vertel ik morgen, nu......slapen.

Het weer vandaag

Het weer was heerlijk. Inderdaad, wolken en zon, maar het temperatuur telde een paar graden meer, zeker rond de twintig:)

Tussendoor

Het was absoluut een geweldige dag hier in Bergen, de zon scheen volop en de temperatuur voelde aangenaam en perfect. 

Vandaag was ook om te janken, de woorden, van Sophie om al het moois dat we hebben gezien. Echte tranen van schrik en zorg kwamen er 's middags toen ik via Frankrijk ( mijn telefoon is  praktisch onbruikbaar..)vernam dat de oudste dochter die thuis is gebleven, in het ziekenhuis ligt. Om onverklaarbare reden was ze van haar fiets gevallen, het moment kan ze zich zelf niet herinneren. In het ziekenhuis werd een scheurtje in haar schedel geconstateerd en een kapot trommelvies. Ze is echt hard op haar rechterkant gevallen. Ze blijft de komende nacht voor observatie en morgen wordt er een neuroloog bij gehaald. Gelukkig is haar schoonfamilie vol goede zorg voor haar.

Maar daar zit ik dan als moeder in het prachtige Bergen, en haar vader in Frankrijk. Dat is diep slikken. Wel wordt weer heel duidelijk hoeveel haar nieuwe familie om haar geeft. Dat geeft een blij en warm gevoel. 

Dochter inmiddels gesproken,vertrouwen en proberen los te laten gaat nu lukken. 

Verder met de mooie reis door het prachtige Scandinavie!

Bergen

 Bovenste foto vanuit onze kamer gemaakt. Daaronder een sfeerimpressie van het pension.

Gisteravond een eerste rondwandeling doorBergen gemaakt. Grappig om een aantal foto's uit blaadjes nu in het echt te zien. Bergen is een oude Hanzestad met een oud historisch centrum wat gelijk zorgt voor een sfeer waar nieuwbouw niet tegenop kan.
Er was veel levendigheid met een straatartiest en openluchtspelletjes voor zowel volwassenen als kinderen. Bergen heeft ook de naam van de stad waar het het veel regent, dar maakten we gisteren al mee. Vetrokken we met zon vanuit het pension, nog geen drie kwartier later kwam het met bakken uit de lucht. Hozen, regenpijpen kon het water nauwelijks afvoeren. Schuilen dus, want paraplu's en regenjassen hadden we niet bij ons. Dom, in het pension hangt een mooi bordje met daarop de tekst om in Bergen nooit zonderparaplu en zonnebril de deur uit te gaan. We hebben het nu in onze oren geknoopt:)

Wordt vervolgd..

Op weg naar Bergen

Om 8.22 uur vertrekken er speciaal ingezette bussen naar Honefoss waar we de reis naar Bergen per trein kunnen voortzetten. Weer moeten we niet denken dat we de enigen zijn. Dat denken we ook niet. Bergen trekt veel toeristen en het traject Oslo Bergen staat bekend als een van de mooiste trajecten van de wereld. Toch, zoveel mensen bij elkaar op dit vroege uur. En allemaal bepakt en bezakt. Gelukkig is wederom alles goed geregeld. Een grote, sterke en goed uitziende buschauffeur (het mag gezegd) pakt ons bagage en legt het in de bagageruimte onder de bus. Zoiets laat me best de ogen uit de slaapstand openen. Lang duurt dat niet. Tijdens de rit die een uur duurt dommel ik regelmatig weg. Mag niet vind ik eigenlijk, slapen kan later wel, ik wil niets missen. De verbouwing bij het station Oslo is bijvoorbeeld gigantisch en bestrijkt een groot gebied binnen en buiten het gebouw. Later deze week gaan Sophie en ik nog voor 24 uur naar de stad toe. Misschien zien we dan meer.

Heel veel meer is er van die route niet blijven hangen, weet alleen dat het leuk was om binnendoor te gaan.
Prima op tijd komen we in Honefoss aan, helaas nu hebben we pech en moesen bijna een uur op onze trein wachten. Het perron staat tjokvol met toeristen en alles wat die meeslepen. Het zonnetje schijnt gelukkig ook, de temperatuur is heerlijk, dus geen straf. Aanvankelijk blijven we staan wachten, al gauw laten we ons door de knieen zakken. Nog weer later laat ik me achterover tegen de rugzak vallen. Mijn  ogen kiezen voor een vroege siësta, de luiken zakken dicht. Sophie let wel op. Inmiddels ligt of zit overigens de helft van de massa op de grond. Het oogt wel sfeervol, het is immers goed weer. Het kan beroerder.

Eindelijk komt de trein en zijn er altijd mensen die als eerste de trein in moeten. Van die ieder voor zich taferelen; houden wij niet van. Bovendien, je moet gereserveerde plaatsen hebben, geen enkele reden voor onzinnige drukte.

Eenmaal in de trein wordt al snel duidelijk waarom dit bij toeristen zo' n geliefd traject is. Zoveel natuurschoon als we te zien krijgen. De dieptes, de hoogtes, de bomen, het water, de rotsen, de sneeuw. Verbazend zijn de huisjes her en der. Soms alleen, soms gegroepeerd. Hoe doen die mensen dat met werk, scholen. Hoe ziet het sociaal leven eruit? En de boodschappen! Hebben ze een super. com of zoiets? Blijkbaar ben ik al te veel verpest met mijn verstedelijkte gedachtengang door deze vragen te stellen.
Tegelijkertijd, daar wonen, wat zal dat bijzonder zijn. Sophie en ik genieten volop en zitten voortdurend met onze snufferds tegen het raam en de fototoestellen, afgewisseld met telefoon en tablet in de aanslag. We moeten af en toe wel gniffelen naar elkaar. Door de hele coupé hoor je het voortdurende geklik van camera' s. De toerist en zijn gekte. En wij horen erbij;) Regelmatig rijdt de trein een tunnel in en is het afwachten wanneer we er uit komen en we op ons netvlies gepresenteerd krijgen. Diverse keren worden we verblind door de hoeveelheid sneeuw die ineens vanuit het donker oplicht.

Het traject is zo genieten dat Sophie opeens zegt 'Ik kan wel janken!' Ik kijk even verbaast, maar ze lacht en legt uit dat ze het zo mooi vindt. Ha! Een trekje van haar moeder:)
Het enige jammer is dat wij in de veronderstelling waren dat we het traject tot Flam zouden rijden, dat blijkt niet te kloppen. Ons kaartje geldt tot Bergen. Anderen stappen in Myrdal uit om het speciale treintje naar Flam te pakken. Helaas, volgende keer beter, genoten hebben we. Daar valt niks op af te dingen:)

Trondheim-Oslo

Een gezellige treinreis is het naar Trondheim. Vriendelijke volwassenen met leuke kinderen die zich heerlijk uitleven in het speelhuis. Geen gedonder, maar plezier. En juist omdat de reis zo lang duurt en het gezelschap in de coupe overzichtelijk is komt er dan al snel een gemoedelijke sfeer. Zo laat het kleine meisje ook aan ons haar fantastische (speel)bril met achteruitkijkspiegel zien en klappen wij net zo hard als de moeder van het jongetje dat zo goed een liedje over het Noorse alfabet kan zingen.
Ondertussen zien wij op het display in de coupe dat de buitentemperatuur oplopen. Vertrokken we om 12.15 in Bodo nog bij 13 graden. Tegen de tijd dat we in Trondheim aankomen zijn het er zeven meer. De zon schijnt inmiddels al uren helder en fel buiten. Die combinatie zorgt voor het normale zomerse beeld van korte broeken en mouwloze shirtjes. Dat was er in het Hoge Noorden niet bij, hoewel we daar beslist geen beroerd weer en ook zon gehad hebben.

We arriveren prachtig op tijd in Trondheim. Dat betekent dat we de volle overstaptijd van een uur hebben. We besluiten een klein stukje de stad in de gaan.Direct bij de uitgang van het station bevindt zich de haven waar de eerste lichtjes al ontstoken zijn. Samen met de prettige temperatuur oogt en voelt het perfect aan. Dus ja, weer foto's gemaakt. En wat hebben we er al veel..

Via een grote brug steken we het water over en laten onze ogen even beelden pakken van een gezellig stukje centrum. Ik denk zeker dat het de moeite is om langer in de oude hoofdstad van Noorwegen te verblijven.
Maar deze reis zit het er niet in
Keurig op tijd zijn we terug om de sleutel van onze couchette bij de ticket office te halen. En wat ziet onze slaapwagon er netjes en gastvrij uit. Klein wastafeltje, paar flesjes water, handdoeken, oordopjes (!!) en een boekje over de NSB en twee kleine chocolaatjes. Nou, daar maak je bij mij dikke vrienden mee. Sophie wil de de kleine tabletjes persé samen opeten: ' voor een emotioneel moeder-dochter moment.' Ik wist het altijd al, chocola is liefde en laat liefde geven:) Verschrikkelijk lief natuurlijk. Om het moment te rekken stel ik mijn gekochte chocoladereep ook beschikbaar, helaas dat vindt ze weer overdreven. Jammer, maar die reep komt wel op:):):)
De nachttrein is de tweede trein van de Noorse spoorwegen waar we gebruik van maken en we wilen geen andere meer. Toiletten keurig netjes, afval goed geregeld, meer ruimte voor de benen, uitgebreidere restauratie, kapstokken,speelruimten voor kinderen en gratis internet. Laten we wel zijn, comfort en hygiene maakt reizen  nog aantrekkelijker.
We zijn erg in onze nopjes, jammer alleen dat we er zo kort gebruik van kunnen maken.

Vanmorgen 6.00 uur worden we gewekt om 6.30 de trein te verlaten. We zijn niet de enigen. Vanwege werkzaamheden aan het spoor bij Oslo kunnen daar voorlopig bepaalde treinen niet rijden. Bussen vervangen die trajecten. Gelukkig wisten wij dit al. De treinreiswinkel had ons de informatie gegeven en opgeschreven welke bus en aansluiting op ander station we moeten hebben. Het moet gezegd, dat hebben ze uitstekend uitgevogeld. Alles klopt als een bus. Geen stress of gedoe. Gewoon lekker koffie drinken op station Oslo tot de bus om 8.26 vertrekt. Sophie heeft ontdekt dat het gratis internetbereik van de Burger King groot is zodat het uur omvliegt. De rugzakken gaan voor de zoveelste keer op de ruggen, op weg naar Bergen.

In de trein naar Trondheim

Vanmorgen als enige gasten ontbeten in het  Bodo City Hotel. Ook van personeel was geen spoor te bekennen. Nah ja, het buffetje stond klaar. Rugzakken achtergelaten en paar uurtjes door de stad gedwaald. Het centrum is redelijk modern opgebouwd, historische gebouwen hebben we niet gezien. Wat hier opviel was het grote aantal aalmoesvragers in het centrum. zittend op de grond, met allemaal een soortgelijk kartonnen koffiebekertje. ik voel me daar altijd erg ongemakkelijk bij en geef nooit wat. Het helpt toch niet, behalve dat het in stand wordt gehouden of zelfs verergert. Net zoals thuis oogden ze hier Oost Europees. Misschien ook aan het backpacken en onderweg de kost bij elkaar aan het scharrelen om weer verder te kunnen?
Sophie vond in een van de winkels nog een wereldshirt dat ze onmogelijk kon laten liggen. Vervolgens liepen we langs de haven en de saladebar van een supermarkt terug naar het hotel. De bags weer op de backs geslingerd en richting het station, tegenover het station.
Daar zitten we in, de trein richting Trondheim. Heel modern met gratis wifi, een prachtige speelplek voor jonge kinderen ( zie foto) en met warme dranken en happen aan boord.

Van Narvik naar Bodo

We hebben een lange dag achter de rug. Ontbeten we vanmorgen nog heel gezellig met een Zwitserse in Narvik, vanavond laat zijn we aangekomen in Bodo.

Om tien over vier 's middags nemen we de bus naar Bodo. Voor die tijd wandelen we door een stukje Narvik dat we nog niet hebben gezien. Opvallend in het stadje zijn de vele herinneringen aan de tweede wereldoorlog. Er is toen een belangrijke strijd gestreden tegen de Duitsers die gewonnen werd.
Veel mooie huizenbouw zien wij niet. Er is veel achterstallig onderhoud. Maar ja, met al dat hout blijf je bezig. Opvallend is ook de practische kleding waarin mensen gekleed zijn. Hakken, leuke rokjes, ik heb ze nauwelijks gezien. Misschien door het klimaat, maar mogelijk ook door de hoogreverschillen in het stadje, veel klimmen en dalen. Onze kuiten zijn er beslist door gegroeid;)
Omdat het heerlijk weer is besluiten we nog een tijdje bij het water te gaan zitten. Het blijkt een superidee. In een baai, met uitzicht op een Ford, zittend opgrote stenen die het aanzien van versteend hout hebben, is het heerlijk toeven in het zonnetje. Als we later naar het busstation lopen zien we 'onze' berg van gisteren nog. De top is nu goed te zien. Met hoopjes sneeuw... we moeten die op een haar na gemist hebben..

De busreis naar Bodo is fantastisch. De Fjorden, de vele besneeuwde bergen. De massieve rotsen, het water. Het is genieten. Steeds is het van 'Kijk daar eens!' Halverwege rijdt de bus zowaar nog een veerboot op, weten wij veel... en zo varen we nog ruim een half uur tussen de Fjorden naar een andere oever. De rit van zes uur is zo om. Lastig vinden wij wel dat de chauffeurs, er is onderweg een wisseling,  alleen maar Noors spreken. Iets wat ons hier vaker opvalt. Ook in treinen is het Engels een uitzondering. Zo krijg je natuurlijk wel verrassingen, zoals de boot...

In Bodo komen we tegen 23.00 uur nog in het licht aan. Het hotel vinden geeft wel wat gedoe. De routebeschrijving die we van de Treinreiswinkel hebben gekregen gaat uit van aankomst op het treinstation, wij arriveren op het busstation een eind verder.
Het dienstdoende personeelslid stond op punt van vertrek en zat al lichtelijk in de rats. Buiten is het nu donker. Een groot verschil met Narvik waar het de hele nacht licht bleef.
Nu bijna slapen, morgenochtend willen we Bodo, een havenstadje, nog voor een paar uur in. Daarna nemen we de trein richting Trondheim. Daar stappen we morgenavond op de nachttrein. Via Oslo gaan we dan naar Bergen. Daar blijven we een paar dagen.

Meer Narvik

Wat we heel graag in Narvik willen doen is in een kabelbaan naar boven in de bergen gaan. Na de spectaculaire geiser zetten we dan ook koers richting kabelbaan. We zijn die op de  heenweg al tegengekomen dus dat is nu een fluitje van een Noorse cent. Met z'n tweeën in een gondeltje naar boven. Was het beneden nu prima weer,de top is in dikke mist gehuld. Halverwege de tocht gaat de gondel even stilstaan is ons verteld, heeft met het laden en lossen van mensen boven en beneden van de berg te maken. Halverwege blijkt het punt te zijn dat we letterlijk de mist in gaan. Van het een op andere moment is er niets meer van het mooie uitzicht over. Wij in ons hutje aan een kabel, groter is onze wereld niet meer. Achter ons zit trouwens nog een soortgelijk vervoersmiddel met twee vrouwen en drie kinderen. Hebben we natuurlijk niets aan, maar het voelt toch minder afgesloten. Eenmaal boven wordt het nog bizarder. In een auto hadden de mistlampen voor minder dan 50 meter zicht aan gemoeten. Een paar handen voor ogen, meer zien we niet. Wat we zien is wel heel mooi. Ruig landschap met her en der fraai bemoste rotsen en beplanting die mij vreemd voorkomen. Wat op zich niets zegt, want ik heb de ballen verstand van het planterijk. We dwalen zo wat rond in de omgeving van het restaurant waar we later wat willen gaan drinken. Het geblèr van de kinderen daar is een mooi richtpunt zeggen Sophie en ik tegen elkaar. Maar al pratend, rondkijkend en foto' s makend beseffen we opeens dat we de kinderen niet meer horen. Schrik! Terug! We lopen even fout en krijgen daar een raar gevoel bij. De ogen van Sophie stuiteren bijna uit hun kassen. Gelukkig zien we op dat moment een herkenningspunt, want echt, meer dan een paar meter is het zicht niet.

Het plan is om terug te gaan lopen.We vragen ons af of dat wel wijs is, het moet een behoorlijke afstand door de mist zijn. Navraag leert dat er maar een wandelroute terug is. Dat moet lukken. We krijgen er geen spijt van. Zeker drie kwartier lopen we inderdaad door de wolkendampen naar beneden. Een steile weg, dus goed uitkijken en lekker voor de kuiten. Maar wat hebben we een plezier zo met elkaar in ons Noorse wereldje. Aan het eind laat de mist ons gaan en presteren wij het toch nog om een verkeerde afslag te nemen en aan de andere kant van het stadje uit te komen. Daarbij komt dat het weer zich van een nieuwe kant laat zien en een plensbui over ons uitstort. Vrijwel direct zie je overal het water over de weg naar beneden stromen of uitwaaieren.

Het is aardig om te zien hoe snel het weer kan veranderen, kunnen we daar ook over meepraten.

We zijn blij dat we in Narvik een extra nacht geboekt hebben, het geeft meer tijd om rond te struinen in stad en omgeving. Het hotel bevalt ons heel goed. Sfeervol, schoon, prima eten en leuk personeel. Morgenochtend checken we uit, gaan nog een deel van Narvik verkennen en vertrekken aan het eind van de middag naar Bodo, een tocht van 260 km. per bus. Treinen  rijden er op dat traject niet. Prima, wij hebben er zin in om een nieuw stukje Noorwegen te ontmoeten.

Narvik

Vannacht hebben we uitstekend geslapen in Hotel Breidblikk in het centrum van Narvik. Wel gek dat het niet donker wordt. Om twee  's nachts werp ik nog een brede blik naar buiten, maar donker is het in de verste verte niet. Wel zijn de straatlantaarns aan . Nodig is dat niet echt, het  kan hooguit licht schemerig noemen.
Om 9.00 uur zitten we aan het ontbijt in de gezellige eetkamer met uitzicht over het grootste deel van Narvik, een deel van de Fjorden en de omringende bergen. Prachtige setting. Het weer ziet er goed uit dus we kunnen ons houden aan de gemaakte planning van de to-do' s in Narvik. We vullen ons tassen met eten en drinken en gaan op weg naar de geiser van Narvik. Van het hotel hebben we een gedetailleerde stadsplattegrond gekregen waar we gisteren al plezier van hadden en nu weer. Hoewel we niet in een keer goed lopen. Voor mij persoonlijk niets nieuws...Het wordt een leuke tippel en een aardige klim om de geiser te bereiken. We zijn veel te vroeg. Weten wij veel dat de geiser om 13.00 z' n kunstje gaat tonen. Wel vreemd; een natuurverschijnsel dat op de klok werkt? Nou ja, we besluiten om de omgeving te verkennen, het is er mooi genoeg voor en het zonnetje schijnt. We lopen en klimmen wat, zien rotsen en punten waar vanaf we een nog beter uitzicht op de stad en het Fjord in de diepte hebben. Kortom, moeder en dochter vermaken zich prima. Tot we op een hoog punt staan en de omgeving opeens in mist gehuld wordt. Dat niet alleen, het begint dreigend te rommelen. Onweer op de berg! Kijk, daar houd ik niet van. En dan is moeders wil wet: naar beneden van die berg af! Daarna maken we onze relatie opnieuw vakantie gelijkwaardig. Sophie maakt zich geen zorgen, een lesje onweer in de bergen is daarom niet overbodig. Eenmaal beneden, zien we achterom kijkend hoe donker het boven de berg is. Toch, wanneer we naar beneden rollen, het is er behoorlijk steil, heb ik wel een beetje de pest in. We willen die geiser zien! In overleg besluiten we om nogmaals de klim naar boven te maken en bij het gebouw te blijven. Ja, we zijn lekker bezig;)

Terug op het geiserterrein breekt het zonnetje  opnieuw door, zelfs de dreigende lucht boven de berg is verdwenen. Blij dat we teruggekeerd zijn. Inmiddels komen er meer mensen. Ook twee juffen met een hele sliert peuters en kleuters, allemaal gekleed in regenpakjes. Oeps, wat kunnen we verwachten als de lokale bevolking deze voorzorgsmaatregel neemt? Om 13.00 zien we het. Uit de zijkant van het gebouw, uit een grote dikke pijp, komt eerst een zielig straaltje dat zich al snel opricht tot een gigantische waterstraal van zo'n 70m. hoog. Volgens het informatiebord dan, ik meet het niet na. Dan worden de regenpakjes duidelijk. De juffen en kindertjes rennen en springen door de enorme hoosbui en plassen heen. Zo vermakelijk om te zien. Tja, dat wil mijn kind ook. Mazzel, ik heb een regenjas in mijn tas. Na hooguit tien minuten is het voorbij; tweede dagelijkse voorstelling 's avonds om negen uur. Nou wil ik best geloven dat het een natuurlijke bron is, die jaarlijks vijfhonderd gezinnen van electriciteit voorziet, maar een beetje nep ziet het er wel uit. Bij geisers maak ik me een hele andere voorstelling. Toch nog maar eens naar IJsland. Niettemin: geiser gezien, afvinken.

Van Stockholm naar Narvik

Er blijkt in Stockholm een misrekening te zijn gemaakt. Ze hebben over het hoofd gezien dat er een grote groep militairen mee moet. Dat is de reden, hoor ik, dat we een uur later vertrekken van een heel ander perron als waar iedereen zich al voor vertrek verzameld heeft.

Station Stockholm

In een grote stoet backpackers trekken we door het station naar het juiste platform. Opvallend is dat alle berichtgeving op het station in Stockholm uitsluitend in het Zweeds wordt gegeven. Dat we naar een ander perron moeten wordt ons duidelijk omdat iedereen zijn spullen pakt. Onze latere reisgenoten in de damescoupé is het ook opgevallen, ze hebben zich eraan geïrriteerd. Zeker een gaat er bij thuiskomst een mail over sturen naar de SJ, de Zweedse NS. Mooi.

De vrouwen zijn prettig gezelschap, er worden fijne gesprekken gevoerd, maar ook gelachen. En daar houden wij van hè:-)

Het gros van de vrouwen blijkt in het onderwijs werkzaam te zijn. In een gesprek biedt één van hen spontaan Sophie haar mailadres aan. Sophie heeft te kennen gegeven dat ze haar stage in het vierde jaar voor haar lerarenopleiding in het buitenland wil doen. De vrouw wil haar contactpersoon in Zweden zijn. Hartstikke leuk.

Naarmate het moment van slapen aanbreekt realiseer ik me steeds meer dat het slapen in de hoogste van de drie bedden me de kriebels geeft, vrees om eruit te vallen. Dat wordt nog versterkt doordat een van de banden aan het bed die vallen moet tegengaan, stuk is.

Maar ja niet willen zeggen hè...

Ik ga op gang zitten lezen en  zie wel. Een jongen die eveneens in het gangpad leest attendeert mij op een lege coupé, helaas die zit op slot. Het laat me later wel de langslopende treinmedewerker vragen of ik daar mag slapen, omdat..., geen probleem. Hij ontgrendelt de deur en ik heb een slaapplaats voor mijzelf. Hij stelt nog voor dat ik mijn dochter ophaal wat ik niet nodig vind, hij blijft aandringen. Dan blijkt dat hij in de veronderstelling is dat het een klein meisje betreft:-)
Later klopt hij op de deur met de vraag of er nog een man bij mag slapen. Welja, geen probleem, een riante slaapplek blijft het.

De volgende ochtend vertelt Sophie dat ze s nachts even wakker werd en zag dat mijn bed onbeslapen was. ' Vraag jij je dan niet af waar ik ben?' vroeg ik haar. 'welnee' zei ze ' Ik dacht, die heeft vast wat weten te regelen.' Rotsvast vertrouwen in haar moeder heeft dat kind:-)

Ergens in de vroege morgen vermoed ik tijdens een stop dat er treinstellen af en/of aangekoppeld worden. De geluiden en schokken verwijzen ernaar. Het blijkt juist. De restauratiewagon is een ander rijtuig dan van gisteren. Die was ook veel te klein voor al het volk dat er gebruik van wilde maken.

In Lapland, bijna in Narvik...

Als we een tip mogen geven: boek nooit een zitplaats in een nachttrein. De paar keer dat Sophie en ik ons door een zitplaatsencoupé begeven om bij de restauratiewagen te komen stinkt het naar zweet, vieze sokken en ongewassen blote voeten. Ranzig. Tel daarbij op de geur van een hondje dat de rit met zijn bazinnetje maakt. Gatverdergatver, je zal er maar twintig uur tussen moeten zitten. Had weer een bijna dood ervaring geweest..

Op weg naar Lapland. Rond 9.00 uur schijnt in Boden de zon volop, maar naarmate we hoger komen neemt de bewolking toe en wordt steeds dikker. We passeren bomen en meren. Huizen slechts sporadisch. De trein loopt zo'n vijf kwartier achter op schema, het gaat ons gelukkig geen problemen opleveren

Met de nachttrein 1425 km afgelegd vanaf Stockholm. De laatste stad die we deze vakantie gaan bezoeken, Kopenhagen, is 1933 km van hier...
Vanaf Kiruna zijn er steeds meer besneeuwde bergtoppen te zien, een half uur later is het al normaal. Eenmaal in Noorwegen worden de rotspartijen pas echt imposant. Door de hoogte klappen onze oren dicht en ver in de diepte zien we grote boten als minischeepjes door de Fjorden varen.

Rond half drie in de middag komen we in Narvik aan en verblijven daar in hotel Breidblikk.

We eten 's avonds een lekkere pizza bij de Narvikse pizzeria en maken een fikse wandeling door de stad waar we diverse bezienswaardigheden zien zoals de Iron Lady, de  bekende wegwijzers en een rotstekening van rond de vijfduizend jaar oud. Bijzonder is de sneldalende bewolking die zich rond de bergtoppen vormt. Benieuwd zijn we nu naar de hoeveelheid uren donker die we komende nacht krijgen. Het is nu 00.30 uur en nog goed licht. Wel is er flinke bewolking.

Stockholm

We hebben een leuke overnachting op de boot met een prachtig uitzicht. Het schip is oud en sfeervol. Onze hut klein, maar groot genoeg voor een nacht. Vervelend is alleen dat het patrijspoortje niet open kan. Het is warm in Stockholm en 's morgens bij het ontwaken ben ik nog net niet dood door zuurstofgebrek. Ik zet de deur naar de gang open met een rugzak ervoor om te voorkomen dat de deur weer dicht valt.

Op het schip komen we een Nederlands gezin tegen. Zij zullen de stad zonder hun oudste zoon verlaten. De jongen blijft achter voor een half jaar studie. We hebben een fijn gesprek met bijzonder vriendelijke mensen.
Na een eenvoudig, prima ontbijt checken we uit door de sleutel op de balie te leggen  en vertrekken lopend naar het dichtstbijzijnde metrostation. In nauwelijks tien minuten zijn we op het centraal station waar we onze rugzakken in kluisjes proppen. Het lukt net, maar met flink duwen krijgen we de deurtjes dicht en de rest van de dag onze handen vrij. We begeven ons per voet, onder de stralende zon naar Gamla Stan, het oude gedeelte van Stockholm. We zijn niet de enigen. Het is overduidelijk een grote toeristische trekpleister. In de ' hoofdstraat' staat souvenirswinkel na souvenirswinkel. Ik geloof die zooi wel en nadat Sophie een sticker van de stad heeft, is ze ook tevreden en kunnen we de zijstraten induiken, die zijn beduidend rustiger.

 

Het is warm en mijn zonnebril en onze flesjes water zijn onmisbaar. De gekregen tip opvolgend bezoeken we de wisseling van de wacht. We hebben vooral zicht op de fanfare. Mooi om te zien hoe strak en gelijk alles gaat en daarbij hoe een aantal jonge vrouwen duidelijk nerveus, dus hoogstwaarschijn nieuw zijn. Saillant detail,een van de meisjes draagt witte goedkope wegwerphandschoentjes zoals ze bij mij op het werk door de zorgasistente gebruikt worden bij het verschonen van clienten. In de hete zon moet het geen prettig en makkelijk spelen zijn op het blaasinstrument. Knap, hoe ze het eraf brengt. Een deel van de muziek kan ik slecht horen, er begint een Japanner naast mij op kauwgom te kauwen, smakkend met zijn mond open. Ik hoor het speeksel door zijn mond heen kletteren, als spattend water tegen het deurtje van de ronddraaiende wastrommel.

De wisseling van de wacht voor het koninklijk paleis is leuk om mee te maken en natuurlijk maken we de nodige fotos. Kijken naar mensen is trouwens ook boeiend. Opvallend is het grote aantal jongens/mannen in de hoofdstad dat met een scheiding in het korte, gekapte haar loopt. Ik vertel het Sophie en daarna zien we er twee keer zoveel. De hele middag zwerven we door de oude en nieuwe stadsdelen, lopen langs wateren, over bruggen, door parkjes en bezoeken een kerkje.

De Mc Donalds is ideaal om gratis te kunnen plassen. Uiteindelijk komen we aan het eind van de middag terug op het prachtige station, waar volop verbouwd wordt, halen onze rugzakken uit de kluisjes en gaan op zoek naar het perron voor de nachttrein naar Narvik in Lapland.

Amsterdam - Stockholm

We hadden het gehoopt, maar wat fijn als het dan gelijk de eerste dag al zo werkt; het maken van contact met andere reizigers.

Met de City Night Line vertrekken we om tien over zes uit Amsterdam. De vierpersoons coupé delen we met een Zweeds echtpaar, eind vijftigers. Daar treffen we het uitstekend mee, hoewel de vrouw meer op de gang rondhangt met haar zere buik dan dat ze bij ons zit. De man weet echter voor twee te praten. Hij is duidelijk blij met ons gezelschap:) Sophie en ik vinden het uiteraard leuk, anders hadden we niet met de trein moeten gaan, toch? Al gauw blijkt de grote betrokkenheid van het echtpaar met het milieu. Eten alleen maar biologisch voedsel en reizen uitsluitend per trein, beslist niet per vliegtuig, om het milieu te ontlasten. Zonodig kan de actiebeweging ook op ze rekenen. Grappig is om te horen dat ze hun Nederlandse vakantie op een boot op het IJsselmeer hebben gevierd, inclusief fietsarrangement. Ik vind dat grappig omdat ik een paar dagen geleden met mijn Hollandse man in Enkhuizen wandelde en daar een boot met fietsen erop zag. En ja, zij zijn ook met de boot in de haringstad geweest. Ze hebben een heerlijk week in nederland gehad. Alleen, wat een hoop rotzooi op straat! Dat zie je in Zweden beslist niet. Tja, kan ik weinig tegen inbrengen, ik irriteer me ook aan het gemak waarmee mensen hun rommel op straat dumpen. 

Tijdens al dat gepraat houden we wel in de gaten waar we treinen. Eigenlijk te maf voor woorden als je bedenkt dat het doel Kopenhagen is, we in Amsterdam vertrokken en we bij Venlo de grens overgaan. Over sporen gesproken...Tegen middernacht gaan we slapen, de man en Sophie pakken de bovenste bedden. Vlak voor ik het lampje uitdoe kijk ik nog even naar buiten en verdomd nog aan toe, we passeren op dat  moment net een groot gebouw met allemaal rode lampjes en dames in ondergoed, vlak voor station Dusseldorf. Een soort van shopping centre, maar dan iets anders. 

Echt lekker slapen doen we niet. De ventilator vlabij het hoofdeinde van Sophie zorgt voor herrie en ik heb last van koude benen. De deken dubbelgevouwen over mijn in foetus gevouwen lijf helpt ook niet lang. Gelukkig komt er weer een ochtend. Ik ga er op tijd uit zodat ik me in alle rust kan opfrissen in het ruime invalidentoilet. Daarna zit ik een tijdje met een boek, ja een echt boek, in het gangpad. Tot Sophie komt en we ons ontbijt gaan nuttigen met koffie, chocomel en brood. Op dat vroege moment ontstaat een leuk gesprek met een Nederlands meisje dat op vaarvakantie gaat in Denemarken. Even later stap ze uit, evenals het Nederlandse gezin dat voor een fietsvakantie naar Denemarken is vertrokken. Inmiddels zijn ook de Zweden wakker en in de kleren en hebben we nog hele gesprekken over hun zoon die anorexia ontwikkelde door internetcontact. Bizar. In Kopenhagen nemen we afscheid en gaan op snor naar onze volgende trein. Omdat we met uur vertraging in Kopenhagen zijn aangekomen, hebben we onze gereserveerde aansluiting gemist. Balen, want hoewel er elke twintig minuten een trein naar Stockholm vertrekt moet je gereserveerde plaatsen hebben. Dat kan geregeld worden, alleen zijn de eerstvolgende treinen volgeboekt zodat we nog anderhalf uur moeten wachten. Dus, maar ergens wat gegeten en lekker  mensen wezen kijken op het practige station van Kopenhagen.

Vanaf station Stockholm 10 min. met de metro

Nu is het bijna middernacht en we zijn op de hotelboot in stockholm. Vanavond hebben we nog een mooie wandeling langs de kade en daarna een stevige klim gemaakt om een fantastisch overzicht op de stad te krijgen. 

Nu slapen, Sophie is onder zeil en morgen willen we een hoop gaan zien. Welterusten.

Bijna, bijna, bijna......

Nog drie dagen, dan is het zo ver: de grote treinreis door Zweden Noorwegen en Denemarken. We hebben deze reis bij de Treinreiswinkel in Amsterdam geboekt. Een tiendaagse reis die wij hebben opgeleukt naar veertien dagen. Natuurlijk hebben we daar enorme zin in! Wat dacht je wat. Spannend vinden we het, maar vooral leuk en uitdagend. Hoe zal het ons de vele treinuren vergaan? Gaan we gezellige mensen ontmoeten? Lukt het ons alles te zien wat we we ons voorgenomen hebben? Werkt het weer mee?

We moeten het afwachten. Nu is het zaak om goed doordacht de juiste spullen mee te nemen. Niet teveel van het een en te weing van het ander. Heel lastig voor iemand die andere jaren de kofferbak van de auto zo vol gooit als de achterklep het toelaat. Vandaag realiseerde ik me dat ik bij deze reis verder moet denken dan aan voldoende onderbroeken en leesvoer. Door Sophie. Zij merkte op dat het vreemd zal zijn om twee weken met elkaar, en soms zelfs met wildvreemden in een couchette of kamer te moeten slapen. Huh? Dat vond ze toch juist aantrekkelijk van deze reis? Steeds wisselende omstandigheden met nieuwe ontmoetingen? Nou ja, vervolgt ze 'dat vind ik heel leuk,' ik hoop alleen niet we veel snurk overlast van anderen zullen hebben. Help, dat is waar! Op het boodschappenlijstje voor morgen staat het inmiddels bovenaan, met vette strepen eronder: oordopjes. Gelukkig zijn de nachten in Scandinavië nog heel kort.